De populistische en anti-Europese Italiaanse regering wil haar hoge staatsschuld (€2400 miljard) verder verhogen waarmee de euro wordt verzwakt. Als die valt, valt ook de EU. Italië lijdt al tientallen jaren aan bedenkelijke politici die stemmers op deze manier douceurtjes beloofden. Deze regering biedt basisinkomen en verlaging van de pensioenleeftijd: 60% van de Italianen is het daarmee eens. Opnieuw laat een democratisch volk zich, na Britten en de Amerikanen, door populisten bedriegen, want de rekening komt later! Niemand vertrouwt Italië nog: de staatsobligatierente is daardoor verdubbeld. Als dit voor de hele staatsschuld geldt, betekent dat €48 miljard/jaar méér rente. De regering denkt wellicht dat EU, IMF en Europese Centrale Bank Italië wel redden maar die mogen dat alleen als er haalbare plannen zijn, zoals bij Griekenland, Portugal en Spanje. Italië weigert dat. En als het er wel komt, wijzen de EU-staten dat af. De EU hoopt nu dat de rente op Italiaanse staatsobligaties verder oploopt en de regering tot bezinning komt. Maar ook hopen de Italiaanse partijen met hun anti-Europees gedrag op meer stemmen bij de komende Europese parlementsverkiezingen, om populistische fracties te versterken en de EU te verlammen. Italië voert een wanhoopsgevecht nu het economisch niet meer mee kan, met in het zuiden diepe armoe en vijftig procent jeugdwerkloosheid. Italië heeft industrie-investeringen en een sociaal plan nodig, geen potverterende douceurtjes. Het Italiaanse wangedrag komt nu het nieuwe handelsverdrag tussen VS, Mexico en Canada een clausule bevat dat landen geen handelsverdragen mogen aangaan met “niet-markteconomieën”: de strategie van de VS tegen China: sancties aankondigen, onderhandelen en China economisch verzwakken. De VS zal dit ook wel voor de komende handelsafspraken met Japan en de EU eisen. Canada en Mexico konden zich niet permitteren handelsbetrekkingen met de VS te schaden en lieten zich voor Trumps karretje spannen. De EU wil echter wél handelsakkoorden met China sluiten dat de eerste plaats als EU-handelspartner gaat overnemen. Die Europese eigen weg heeft een solidaire unie en een sterke euro nodig om druk van de VS te weerstaan. Europa en Japan zijn met verwaarloosde legers weerloos en afhankelijk van de VS. Trump kan de economische strijd tegen China opvoeren door met militaire drukmiddelen de EU en Japan er bij te betrekken. De forse verhoging van het VS-defensiebudget, het opzeggen van het raketverdrag en de door Trump verfoeide NATO-kosten passen in die strategie: de NATO als chantagemiddel. Europa is economisch sterk genoeg om die druk te weerstaan, maar alleen als politieke en financiële eenheid. Maar o.a. door de “opstand” van Oost-Europese landen is Europa geen eenheid. De EU en Japan staan dus op handelsgebied voor de keus: al of niet door de knieën voor Trump. NATO-partner Canada maakte die knieval. Wellicht ging Japans premier Abe recent onverwacht naar China om te horen of Japanse technologie kennis en Chinese industriële kracht samen niet een betere oplossing zijn dan een handelsverdrag met de onbetrouwbare VS. Bovendien, ligt de toekomst van Azië, met vijftien keer zoveel inwoners als de VS, niet eerder bij Japan en China?  Tachtig jaar geleden trok Japan toch al ten strijde met de kreet “Azië voor de Aziaten?” Al deze ontwikkelingen kunnen er toe leiden dat de wereld wordt verdeeld in een Aziatisch en een Amerikaans blok waartussen Europa klem raakt. Europa is minder dan Canada economisch afhankelijk van handel met de VS: slechts een dalende 15% van EU-export gaat daarheen. Europa knielend voor Trump is geen beeld om trots te zijn. Maar als het niet meedoet met Trump, moet het andere handelspartners zoeken. Steeds weer komt de vraag op hoe Europa zichzelf en zijn waarden moet verdedigen, zelfs tegen NATO-partner VS. Of het door Merkel zo bepleite Europese leger niet veiliger, voordeliger en industrie-bevorderend is dan een Maffia-achtig afpersende beschermheer. Of het de spanningen met Rusland niet terugbrengt naar de jaren na de val van de Muur? Moet Europa geen eigen weg kiezen voor Azië waar de toekomst en de grootste handelsbelangen liggen in plaats van de VS, die onze waarden steeds minder deelt in haar laatste poging de wereldmacht te behouden en met America Firsthaar eigen burgers bedriegt. Een nieuwe weg brengt ook nieuw elan en dat heeft Europa nu nodig!